‘Onvoorstelbare’ pijn: Coronavirus roeit volledige familie van vrouw uit

Maar de verpleegsters kenden Sandy Brown niet.

“Ik ga die kamer in,” zei ze. “Het kan me niet schelen wat ik moet doen. Ik teken wat ik moet tekenen.”

Het personeel heeft haar dus opgezadeld met beschermende kleding: masker, handschoenen, japon en bril.

Ze liep naar haar man toe, die eruit zag alsof hij sliep. Ze raakte zijn haar aan, drukte op zijn wang, wreef in zijn nek. En ze nam afscheid.

Todd McInturf, The Detroit News

Anticiperen op het beter worden

Op 27 maart, een dag nadat zijn vader stierf, werd Freddie III, die astma had, ziek. Er ontstond een lichte koorts. Hij begon te hoesten.

Tijdens het slapen die nacht begon hij hevig te hijgen, waardoor zijn moeder hem wakker maakte.

Ze nam hem de volgende dag mee naar Ascension Genesys en een dag later voelde hij zich beter.

Hij sms’te met zijn neef Morgan Blue, die ook op de intensive care was met het coronavirus.

BEKIJK OOK  'Avondklok tot 2 maart verlengd'

Ze spraken over hoe ze zich verbeterden en verheugden zich op de verhuizing naar een gewone ziekenhuiskamer en daarna naar huis, zei Blue.

“Het was alsof we allebei weer beter werden,” zei ze.

Blauw maakte het uiteindelijk wel thuis.

Sandy Brown was opgelucht over de aanvankelijke vooruitgang van haar zoon. Zij vierde op Facebook, schrijvend verheugde zij zich als een gekke vrouw helemaal over haar huis.

“Elke kerk die ik binnenkom zal ik schreeuwen in de gangpaden!” schreef ze. “Dus excuseer me nu voor mijn verstoring! Hoor je me?! Ik zal de overwinning in je gezicht schreeuwen!”

Maar net zo snel als de toestand van Freddie III was verbeterd, begon het te verslechteren.

De ochtend van de viering veranderde in een middag van consternatie, toen zijn ademhaling in de war raakte.

Tegen 22.00 uur stelde het ziekenhuis Sandy dezelfde vraag die het een paar dagen eerder had gesteld: Hoe snel kon ze daar komen?

BEKIJK OOK  McDonald's China 'verbiedt zwarte mensen in restaurant als gevolg van coronavirus'

Staande in de deuropening van de kamer van haar zoon probeerde ze het onvoorstelbare, dat net twee keer in een week was gebeurd, te begrijpen.

“In drie dagen tijd verloor ik mijn man en zoon aan een lelijke plaag”, zei ze later. “Ik zag mijn zoon gaan van heel goed en heel en gelukkig naar weg zijn in drie dagen.”

Schaduw van het virus

Ondanks haar contact met haar man en zoon, heeft Brown geen tekenen van COVID-19.

Ze voelde zich uitgeput, maar dat kwam omdat ze al 50 uur wakker was van de ene crisis naar de andere.

Als ze dacht dat het coronavirus met haar gedaan was, was ze al snel van het idee afgevallen.

Ga verder naar de volgende pagina voor het vervolg van dit droevige verhaal..